دریاچهٔ خاموش

جایی که واژه‌ها آرام می‌گیرند.

آخرین شعرها

شڪوه‌ے دل را بگوییدش ڪجا قاضے برم بر ڪدامین محڪمه حرف دل عاصے برم هر دم از جام بلا نوشیدم و دل شد ز غم

آواره‌ے در خویشم حیران زده‌اے مبهوت هر شب به سحر بیدار بر لب شده‌ام مسڪوت آواے دلم عارے از نغمه‌ے آسایش

اسرار دلت خواندم و ناظر تو نبودی از عشق سخن گفتم و حاضر تو نبودی هردم ڪه نظر بر رُخ زیباے تو ڪردم

اے یار ڪه هردم تو شڪستے دل ما را فردا ڪه نباشم تو رضا از ڪه بگیری یاد آر ڪه در سینه دل است و آیینه نیست

غم دل را ڪنم زندانیه لبهاے خندان ڪه هر ڪس را نباشد آشنا با درد پنهان غم دل را ڪنم در سینه گاه پنهان و خاموش

اگر یک شب دلت گریان شد و ویرانه گشتی میان سینه ات را غم گرفت دیوانه گشتی اگر یک شب نواے ناله بر جان آتش افروخت